Τα «κουμάσια» των αγριογούρουνων



Το «κόψιμο» των αχναριών είναι μια τέχνη! Αρχαία τέχνη, και σε μεγάλο βαθμό έμφυτο ταλέντο που δεν έχουν όλοι οι κυνηγοί.

Αυτός που «κόβει» για αγριογούρουνα, «κόβει» συνήθως και... για μπεκάτσες, και για λαγό και για πέρδικες, ακόμα και για καλά καρτέρια της φάσσας... Ολα αυτά τα χρόνια που διασχίζω δάση κυνηγώντας μπεκάτσες , έχω δει πολλά χνάρια και πολλά σκαψίματα κάπρων , έχω συναντήσει τυχαία και κάμποσα αγριογούρουνα. Δεν είναι μάλιστα και λίγες οι φορές που... έχω «μαρτυρήσει» σε γουρουνοκυνηγούς τα χνάρια που βρίσκω, στέλνοντάς τους να τα ψάξουν, παρότι οι ίδιοι σπάνια έχουν την ευαισθησία να σου μαρτυρήσουν δύο μπεκάτσες (από τον φόβο μην μπεις στην παγάνα και τους χαλάσεις τη… μανέστρα).

Τα «κουμάσια» των αγριογούρουνων

Μια φορά... σήκωσα ένα μεγάλο καπρί στη Θεσσαλία, που είχε «οργώσει» με τα ίχνη του όλον τον τυφλό δασικό δρόμο που οι ντόπιοι τραβούσαν ξύλα το καλοκαίρι. Οταν βγήκα και το είπα στην παρέα έξω από το δάσος, ο αρχηγός φώναξε τον... ένοχο που είχε ψάξει αμελώς, και σχεδόν τον... παρέδωσε στη χλεύη όλων των άλλων! Τον λυπήθηκα τον άνθρωπο. Κάπως έτσι έκανε και ο Κολοκοτρώνης με τα παλικάρια του... που κοιμούνταν στη σκοπιά.

Οταν πρωτοεμφανίστηκαν τα αγριογούρουνα στην Πελοπόννησο και άρχισε το κυνήγι τους, τότε άρχισαν ουσιαστικά τα πρώτα διδάγματα παρακολούθησης των χναριών, από ντόπιους κυνηγούς που δεν είχαν καμιά προηγούμενη εμπειρία με το είδος... Μόνο που στο συγκεκριμένο κυνήγι μαθαίνει κανείς εφ όρου ζωής, γιατί αυτό που χαρακτηρίζει το αγριογούρουνο είναι η εξαιρετική ευφυΐα του!

Αν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε μια αγέλη γουρουνιών να ψάχνει την τροφή της και να σκάβει όλο το βράδυ, θα είχε ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε με τι ταχύτητα κινούνται κάτω από τις καρυδιές, στην άκρη του δρόμου ή κάτω από τα πουρνάρια....

Οι ενδείξεις...

Αν υπολογίσει κανείς πως κινούνται όλη νύχτα, σε μια εποχή που η νύχτα διαρκεί 14 και πλέον ώρες, τότε γίνεται ξεκάθαρο πως αυτό που μετράει είναι... το πιο φρέσκο χνάρι.
Αν υπολογίσει κανείς πως κινούνται όλη νύχτα, σε μια εποχή που η νύχτα διαρκεί 14 και πλέον ώρες, τότε γίνεται ξεκάθαρο πως αυτό που μετράει είναι... το πιο φρέσκο χνάρι.
Τα γουρούνια κινούνται γρήγορα, με τροχάδην ή με ταχύ βηματισμό. Ξεκινούν, σταματούν, τρώνε, σκάβουν και κινούνται γενικά γρήγορα. Αν υπολογίσει κανείς πως κινούνται όλη νύχτα, σε μια εποχή που η νύχτα διαρκεί 14 και πλέον ώρες, τότε γίνεται ξεκάθαρο πως αυτό που μετράει είναι... το πιο φρέσκο χνάρι. Το πρωινό! Το βραδινό χνάρι δεν είναι βέβαια άχρηστο. Δείχνει ότι τα ζώα κινούνται στην περιοχή, όμως το που «πιάνουν», ποιο σημείο θα επιλέξουν για διημέρευση, είναι μεγάλο και κρίσιμο θέμα!

Για εκείνες τις παρέες που έχουν εξαιρετική γνώση του τόπου, κυρίως όταν ο τόπος δεν είναι απέραντος, τα πιθανά νυχτερινά «κουμάσια» είναι συγκεκριμένα... . Είναι αυτά στα οποία βρίσκουν και ξαναβρίσκουν τα γουρούνια, χρόνο με τον χρόνο, εποχή με την εποχή (σαν τα θαλάμια των ροφών και των χταποδιών). Τότε, αρκεί ένα χνάρι στην άκρη του δρόμου για να αυξηθούν οι πιθανότητες στο ένα ή το άλλο σημείο μιας συγκεκριμένης τοποθεσίας...

Οταν πρωτοεμφανίστηκαν τα αγριογούρουνα στην Πελοπόννησο και άρχισε το κυνήγι τους, τότε άρχισαν ουσιαστικά τα πρώτα διδάγματα παρακολούθησης των χναριών, από ντόπιους κυνηγούς που δεν είχαν καμιά προ
Οταν πρωτοεμφανίστηκαν τα αγριογούρουνα στην Πελοπόννησο και άρχισε το κυνήγι τους, τότε άρχισαν ουσιαστικά τα πρώτα διδάγματα παρακολούθησης των χναριών, από ντόπιους κυνηγούς που δεν είχαν καμιά προηγούμενη εμπειρία

Το πρόβλημα είναι πως... σπανίζουν τα αγριογούρουνα με απαράλλαχτη συνέπεια στις συνήθειες, όπως σπανίζουν και οι τόποι με τη δυνατότητα συνεχούς φιλοξενίας αγριογούρουνων.

Ετσι, αργά ή γρήγορα, μοιραία ξαναγυρίζει κανείς στην αναγκαία τέχνη... του «κοψίματος» των αχναριών .

Και αυτή είναι μια «ιχνηλασία» που δεν έχει σταματημό: δρόμοι πάνω-κάτω, μονοπάτια πάνω -κάτω, στύλοι της ΔΕΗ πάνω-κάτω, λούτσες πάνω κάτω... Και βέβαια κοφτερές ματιές σε κρυφά σημεία, σε πονηρά περάσματα, σε βοσκές και κοπριές από αγελάδες.

Η πίσσα!

Οι γουρούνες προτιμούν μέρη με κριτήριο τις πιθανότητες διαφυγής και προστασίας, ενώ τα μεγάλα καπριά μπορούν να πιάσουν οπουδήποτε.
Οι γουρούνες προτιμούν μέρη με κριτήριο τις πιθανότητες διαφυγής και προστασίας, ενώ τα μεγάλα καπριά μπορούν να πιάσουν οπουδήποτε.
Στους στύλους της ΔΕΗ τα γουρούνια πάνε και τρίβονται γιατί είναι αλειμμένοι με πίσσα! Τα γουρούνια τη λατρεύουν γιατί... διώχνει τα δερματικά παράσιτα. Ετσι όμως, αφήνουν πάνω τους τρίχα κολλημένη μαζί με λάσπη, που διακρίνεται ακόμα και από αρχάριο. Αν η λάσπη είναι υγρή και φρέσκια, τα πράγματα για τη «γουρουνοπαρέα» είναι σε καλό δρόμο. Τα γουρούνια επίσης λατρεύουν τη λάσπη. Οπου υπάρχουν λούτσες και μικρές συλλογές νερού σε πηλοχώματα που το κρατάνε, τα αγριογούρουνα τις ξέρουν και τις επισκέπτονται με συνέπεια.

Το ίδιο γίνεται ακόμα και σε λακκούβες μέσα στη μέση του χωματόδρομου! Εκεί, βρίσκουμε το νερό θολωμένο από το ανακάτεμα, όπως και το βούρτσισμα από τις τρίχες τους πάνω στη λάσπη.

Τα ζώα επισκέπτονται με συνέπεια καρυδιές, καστανιές, μηλιές, κουμουλιές, κορομηλιές και αραποσιτιές ,κάθε καλλιέργεια στον καιρό της και στη μέγιστη ωρίμανση του καρπού της...

Τα «κουμάσια» των αγριογούρουνων

Τα αγριογούρουνα είναι εξαιρετικά... «γκουρμέ» τύποι! Ξέρουν την ωρίμανση του κάθε καρπού και το διατηρούν στη μνήμη τους. Και κάθε χρόνο είναι εκεί, όταν πέφτουν τα κάστανα ή όταν γλυκαίνει το καλαμπόκι!

Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Φαίνεται πως τα γουρούνια -σαν όλα τα ζώα- έχουν εποχικές προτιμήσεις στους διάφορους τόπους... Το καλοκαίρι ανεβαίνουν στα ψηλώματα, σε ορεινά χωράφια και καλλιέργειες με δροσιές, όπου γλιτώνουν από τα έντομα. Από το φθινόπωρο και μετά ακολουθούν τις διαδοχικές πηγές τροφής που παρέχει ο τόπος: σταφύλια, σύκα, μήλα, δαμάσκηνα, καρύδια, κάστανα και πάει λέγοντας... Πώς τα μαντεύουν είναι μυστήριο, αλλά πιστεύω πως τα νεότερα ακολουθούν τα χνάρια από τα παλιότερα και εμπειρότερα ζώα.

Στο τόπο διημέρευσης και ύπνου , ακολουθούν επίσης την κάλυψη που τους προσφέρει η εποχή. Οπως και με τις μπεκάτσες, ένα δάσος ιδανικό στην αρχή του φθινοπώρου, μπορεί να μην αξίζει τίποτε μόλις πέσουν τα φύλλα ή όταν κρυώσει ο καιρός.

Ενα δροσερό φαράγγι είναι περιζήτητο όσο έχει ζέστη, αλλά μια ανατολική πλαγιά που τη χτυπά ο ήλιος, ακόμα και με λίγη κάλυψη, είναι εξαιρετική στον πρώτο πάγο της χρονιάς! Γενικά, αν υπάρχει μια επαρκής ποσότητα γουρουνιών στην περιοχή, βρίσκουμε χνάρια τους παντού σχεδόν...

Το ερώτημα όμως, είναι πού «πιάνουν». Τα αγριογούρουνα, όταν πλησιάζουν στον τόπο που θα επιλέξουν για «κουμάσι», χτυπούν με τη μύτη τους στις άκρες χωρίς να τρώνε. Απλά τσεκάρουν τον τόπο, ίσως τη θερμοκρασία και την υγρασία του! Αν βρείτε αυτόν τον «μονοντορό», συνήθως κάπου κοντά έχουν γιατακιάσει...

Οι γουρούνες προτιμούν μέρη με κριτήριο τις πιθανότητες διαφυγής και προστασίας, ενώ τα μεγάλα καπριά μπορούν να πιάσουν οπουδήποτε. Αν είναι σίγουρα για τον εαυτό τους και ακυνήγητα, μπορεί να τα βρει κανείς ακόμα και καταμεσής στον κάμπο , σε μια ασήμαντη τούφα που ίσα ίσα τα καλύπτει! Αν όμως είναι πονηρεμένα, μπορεί να καταφύγουν στα πιο απρόσιτα σημεία, δίνοντας την εντύπωση πως χάθηκαν από την περιοχή.

Ανάλογα την περιοχή
Τα καλά γουρουνόσκυλα, όταν βρεθούν στο τελικό πάτημα του ζώου, τραβάνε φρενιασμένα αλυχτάνε ή φερμάρουν... Γενικά δείχνουν πως πρόκειται για φρέσκο χνάρι!

Κάποιοι κυνηγοί που κυνηγούν σε τόπους που το «κόψιμο» δείχνει ξεκάθαρα ότι υπάρχουν ζώα μέσα στην παγάνα, δεν έχουν ανάγκη παρά μόνο ένα καλό σημάδι πως τα ζώα μπήκαν στο κουμάσι τους... Αυτό συμβαίνει κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα, σε δάση με χωμάτινο έδαφος, όπου στη λάσπη το «κόψιμο» των ιχνών γίνεται σχεδόν πάντα με σιγουριά.

Αν το ζώο δεν βγαίνει από κάπου αλλού, τότε είναι σίγουρα μέσα, οπότε τοποθετούνται τα καρτέρια. Αυτή η σιγουριά όμως δεν υπάρχει σε μέρη που το έδαφος είναι πολύ πετρώδες ή σε μέρη απέραντα όπου δεν υπάρχουν δρόμοι για να κόψεις με σιγουριά.

Στα τακτοποιημένα δάση που υλοτομούνται τακτικά, οπότε έχουν πολλούς χωματόδρομους για τη μεταφορά των ξύλων, η είσοδος και η έξοδος των ζώων φαίνεται... Στα πετρώδη εδάφη όμως, τα ζώα μπορεί να έχουν περάσει και να έχουν προχωρήσει για αλλού.

Η Πελοπόννησος, η Στερεά και η Ηπειρος είναι δύσκολοι τόποι για να τους «διαβάσει» και να τους κυνηγήσει κανείς ,κυρίως λόγω του πολυσχιδούς ανάγλυφου του εδάφους. Οι μεγάλες συστάδες της Μακεδονίας και της Θράκης είναι σχεδόν ευρωπαϊκών προδιαγραφών, και το «κόψιμο» των ιχνών ευκολότερο.

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;
Το πιο «μαγικό» κεφάλαιο κάθε κυνηγετικής εξόρμησης δεν έχει σχέση με το σκότωμα ,αλλά με την πρόβλεψη πού ακριβώς θα βρεις το θήραμα... Είναι μια μάχη ευφυΐας μεταξύ αγριμιού και ανθρώπου. Αν μάντεψες πού θα το βρεις το έχεις νικήσει ήδη, ακόμα και αν αστοχήσεις! Αν το χτυπήσεις τυχαία είσαι απλά τυχερός, και η τύχη ποτέ δεν κρατά για πολύ.

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button