Η μαγεία της παρέας!



Είναι μερικά πράγματα στο κυνήγι που είναι ουσιαστικά μονόδρομοι. Ενα από αυτά, το πρωταρχικό, ο συνεκτικός κρίκος, είναι οι άριστες ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα στους κυνηγούς.

Η ομάδα, προϋποθέτει κοινούς στόχους, που έρχονται μετά από κοινή σκέψη και ενέργειες. Απαράβατο στοιχείο για τη μακροημέρευσή της παρέας αποτελεί η παραμέληση του «εγώ» και η επικράτηση του «εμείς».

Ο εγωισμός και ο εγωκεντρισμός είναι στοιχεία διαλυτικά για την παρέα στο ομαδικό κυνήγι. Tο κυνήγι δεν είναι κάτι που μπορείς να το σπουδάσεις, ούτε κάτι που αποτελεί επαγγελματική ενασχόληση.
Ο εγωισμός και ο εγωκεντρισμός είναι στοιχεία διαλυτικά για την παρέα στο ομαδικό κυνήγι.
Tο κυνήγι δεν είναι κάτι που μπορείς να το σπουδάσεις,
ούτε κάτι που αποτελεί επαγγελματική ενασχόληση.
 

Οταν ακούσετε έναν αρχηγό να επαναλαμβάνει τη λέξη «εγώ» τακτικά, οι μέρες του και ίσως και οι μέρες της παρέας να είναι λίγες πια. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για κάθε μέλος, ειδικά αυτούς που έχουν τις πιο δύσκολες αποστολές. Ο εγωισμός και ο εγωκεντρισμός είναι στοιχεία διαλυτικά για την παρέα στο ομαδικό κυνήγι. Το θέμα φυσικά είναι ότι το κυνήγι δεν είναι κάτι που μπορείς να το σπουδάσεις, ούτε κάτι που αποτελεί επαγγελματική ενασχόληση. Πάμε γιατί το θέλουμε, γιατί μας τραβά η ομορφιά της περιπέτειας, η προσπάθεια για το αποτέλεσμα και κυρίως η μαγεία της παρέας. Αυτό το τελευταίο είναι ο θεμέλιος λίθος της μακροημέρευσης και φυσικά της επιτυχίας.

Αν, μετά από σαράντα χρόνια στα βουνά, μου έλεγαν να πω με μια φράση γιατί κυνηγάω αγριογούρουνο, θα απαντούσα απερίφραστα ότι κυνηγούσα και θα κυνηγάω για τις στιγμές που περνάω εκεί πάνω με την παρέα. Και αυτό το ξέρουν καλά οι κυνηγοί, πολλά χρόνια τώρα.

Είναι η αλληλεγγύη, η φροντίδα για τον σύντροφο, το άδολο καλαμπούρι, η πανάρχαια και πάντα ευπρόσδεκτη καζούρα, το μαγικό τσίπουρο που λύνει γλώσσες και στολίζει ζωντανά όνειρα. Ειδικά στις μέρες μας, που έχουμε προ πολλού αφήσει πίσω τα πέτρινα χρόνια της τροφοσυλλογής, το ομαδικό κυνήγι είναι μια πραγματεία ανθρώπινων σχέσεων.

Οταν ακούσετε έναν αρχηγό να επαναλαμβάνει τη λέξη «εγώ» τακτικά, οι μέρες του και ίσως και οι μέρες της παρέας να είναι λίγες πια.
Οταν ακούσετε έναν αρχηγό να επαναλαμβάνει τη λέξη «εγώ» τακτικά,
οι μέρες του και ίσως και οι μέρες της παρέας να είναι λίγες πια.

Oλημερίς και ολονυκτίς
Ανθρωποι με διαφορετική καθημερινότητα, άνθρωποι με τσέπες και χωρίς τσέπες, με περισσότερο ή λιγότερο μυαλό, με αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες, συνυπάρχουν εκεί στο βουνό, δεμένοι ακατάλυτα με τα πατήματα του κάπρου. Συνυπάρχουν ολημερίς και ολονυκτίς μαζί, πολλές φορές κάτω από την ίδια κουβέρτα, πολλές φορές βρεγμένοι από την ίδια στάλα βροχής και πολλές φορές τουρτουρίζοντας δίπλα δίπλα, περιμένοντας το μαγικό ξημέρωμα των βουνών.

Και δεν είναι μόνο η περίοδος του κυνηγιού, είναι όλη η ζωή τους. Μαζί στις χαρές, μαζί στις λύπες, μαζί στις εκδηλώσεις, μαζί πάντα και κυρίως μαζί στα δύσκολα. Ο δικός σου υδραυλικός, ο δικός σου γιατρός, ο δικός σου λογιστής, ο δικός σου μηχανικός αυτοκινήτων, ο δικός άνθρωπος σε κάθε πρόβλημα. Ακούγεται λίγο περίεργα στην αποστασιοποιημένη κοινωνία μας, αλλά έτσι είναι. Και φυσικά, το σινάφι μας ξέρει από καιρό να οργανώνει τις άμυνές του, στους δύσκολους καιρούς...

Η μαγεία της παρέας!

Aσκήσεις μνήμης...
Υπάρχουν μέρες, αυτούς τους άχαρους μήνες της απραξίας, που η νοσταλγία της παρέας είναι? γλυκά ανυπόφορη. Κάνω ασκήσεις μνήμης, θυμάμαι σκηνές και γεγονότα κυνηγιών,βλέπω κάπρους να κατηφορίζουν «σφαίρα» την πλαγιά, ακούω σκυλιά να σταμπάρουν με μανία.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, τις ατέλειωτες διηγήσεις των παππούδων, τότε που ρουφούσαν θορυβόδικα τον βαρύ-γλυκό τους, και γύριζαν το ρολόι του χρόνου στα μαγικά ξέφωτα της μνήμης τους.«Ετσι ο λαγός, αλλιώς ο λαγός, έτσι το καπρί αλλιώς το καπρί?» Και πριν ρωτήσεις, ερχόταν η απάντηση, έρχονταν το σχόλιο, η έντεχνη ή χαζή ερώτηση και φυσικά η καζούρα που τέντωνε πολλές φορές τα νεύρα και τις υπομονές. Ηταν όμως ένα σχολείο για όλους εμάς, κάτι σαν θεωρητικά μαθήματα, που συμπλήρωναν την διδακτέα ύλη μας.

Η μαγεία της παρέας!

Και φυσικά, τα εργαστήρια, ήταν στα πλαίσια της παρέας των μεγάλων στα βουνά μας. Από αμούστακα παιδιά, βαρούσαμε τον ντενεκέ στην παγάνα, κάναμε θελήματα?χιλιομέτρων, κι αν ήμασταν τυχεροί -και ήμασταν- πέφταμε σε φάσεις και γεγονότα που σημάδεψαν την κυνηγετική μας πορεία. Ολα αυτά γίνονταν μέσα από την καλή θέληση της παρέας. Πολλές φορές και σε βάρος του αποτελέσματος, με μοναδικό στόχο, την εκπαίδευση στην πράξη των αυριανών κυνηγών.

Ετσι και σήμερα, ένα καθοριστικό στοιχείο βιωσιμότητας και επιτυχίας της γουρουνοπαρέας των κυνηγών, είναι η συμμετοχή νέων, κάτι που επιμελώς γίνεται σε όλες τις παρέες που βλέπουν μπροστά. Εκεί μαθαίνουν οι νέοι να ακούνε, να δουλεύουν, αλλά ταυτόχρονα να έχουν και άποψη. Και εδώ, θα τολμήσω να πω ότι οι καλύτερες παρέες, έχουν αρχηγό και βασικά στελέχη, με ηλικία, γύρω στον μέσο όρο των ηλικίας των μελών τους.

Η μαγεία της παρέας!

Αυτό, βέβαια, προκύπτει από δική μου στατιστική και ένστικτο, μετά από δεκαετίες εκεί πάνω στα βουνά.

Παλαιότερα, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά, το κουμάντο ανήκε κυρίως στους παλιούς. Αλλά λίγο η τεχνολογία, λίγο οι κοινωνικές αλλαγές, λίγο η ανεξαρτησία των νέων, έφεραν σημαντικές αλλαγές στη σύνθεση των ομάδων.

Ξέρω ότι πολλοί που με διαβάζουν τώρα, χαμογελάνε πονηρά, αμφισβητούν και περιμένουν στραβοπάτημα αρχηγών, για να αναλάβουν αυτοί. Αυτό είναι ένα πανάρχαιο παιχνίδι ανθρωπίνων σχέσεων, σε κάθε ομάδα, σε κάθε κοινωνία. Βεβαίως θεμιτό, αλλά όχι θεμελιακό.

Η μαγεία της παρέας!

Στην παρέα είμαστε για να κυνηγάμε και όχι για να γίνουμε αρχηγοί. Και η παρέα λειτουργεί με κριτήρια ομάδας, με σεβασμό στις γνώσεις, τη δουλειά, αλλά κυρίως στην ικανότητα διοίκησης, που είναι η πεμπτουσία όλων. Και φυσικά, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να συνεχίσουν να μπορούν και, κυρίως, ας βγάζουμε από μπροστά τους τα καθημερινά μικρά προβλήματα της ομάδας.

Τον αρχηγό τον θέλουμε με μυαλό ξεκάθαρο, με κατεύθυνση σκέψης στα πραγματικά προβλήματα, και όχι στα μεγαλειώδη προβλήματα όπως «τσίπουρα με ή χωρίς γλυκάνισο, εγώ μόνο σ' αυτό το καρτέρι, αυτός παγάνα γιατί άργησε, εκείνος θα πλένει πιάτα γιατί αστόχησε?»

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button