Οι πέρδικες της απόκρυψης!



ΤΙΣ ΑΚΟΥΝΕ, ΔΕΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ...

Οι πέρδικες της απόκρυψης!

Τα τελευταία χρόνια στα βουνά μας έχουμε γίνει μάρτυρες μιας ουσιαστικής αλλαγής στη συμπεριφορά των κοπαδιών με τις πέρδικες.

Τα πουλιά μένουν συνέχεια «χαμηλά» στα σφικτά, μέσα στα ανάποδα και στους γκρεμούς. Η συμπεριφορά αυτή έχει καταγραφεί κυρίως τα τελευταία χρόνια και μοιάζει να είναι πια η μόνιμη κατάσταση την εποχή της έναρξης. Καταγράφεται σε όλα σχεδόν τα βουνά ψηλά και χαμηλά. Είτε στα απομακρυσμένα αλπικά είτε στα κοντινά πουρναροβούνια.

Οι παρατεταμένες ζέστες και η φθινοπωρινή ξηρασία των τελευταίων ετών είναι ένας σημαντικός λόγος που τα πουλιά είναι σχεδόν αόρατα.
Οι παρατεταμένες ζέστες και η φθινοπωρινή ξηρασία των τελευταίων ετών είναι ένας σημαντικός λόγος που τα πουλιά είναι σχεδόν αόρατα.

Κοινή διαπίστωση βέβαια είναι πως πέρδικες…υπάρχουν! Υπάρχουν ίσως κατά περιοχές και περισσότερες από κάποιες άλλες χρονιές. Οι λαγοκυνηγοί και οι γουρουνάδες των μεγάλων βουνών έχουν να το λένε. Τις ακούνε, τις βλέπουν και τις επισημαίνουν. Ομως τα πουλιά αυτά είναι σχεδόν αόρατα για μεγάλο μέρος της μικρής σεζόν, από τους... περδικοκυνηγούς.

Η αλήθεια είναι πως οι παρατεταμένες ζέστες και η φθινοπωρινή ξηρασία των τελευταίων ετών είναι ένας σημαντικός λόγος γι΄ αυτό. Τα πουλιά αναζητούν τις δροσιές και τα απόσκια για μεγάλο μέρος του χρόνου. Δεν σπεύδουν να ανέβουν στα μεγάλα ξάστερα των βουνών, αφού δεν νιώθουν την ανάγκη γι΄ αυτό.

Αλλαγή συμπεριφοράς
Οι πέρδικες είναι... κότες. Αν νιώσουν κρύο και υγρασία θα σκαρίσουν για ήλιο και βοσκή πιο ψηλά. Ομως η συμπεριφορά είναι πλέον σπάνια, όσο ο καιρός μας επιτρέπει να κυνηγάμε με το πουκάμισο μέχρι τα Χριστούγεννα. Ενας άλλος λόγος είναι η όχληση από τα πολλά εκπαιδευτικά. Αν και οι περδικοκυνηγοί δεν ενοχλούν τα κοπάδια για αρκετό καιρό πριν από την έναρξη της σεζόν.

Οι πέρδικες μένουν στα χαμηλά, όταν εμείς θα ανεβούμε στο βουνό στις αρχές του Οκτώβρη.
Οι πέρδικες μένουν στα χαμηλά, όταν εμείς θα ανεβούμε στο βουνό στις αρχές του Οκτώβρη.

Κάποιοι βγαίνουν σέρνοντας και ένα λαγόσκυλο κοντά και μαζί τα πουλόσκυλα για «ένοπλο» εκπαιδευτικό στα πουλιά.

Κάποιοι λαγοκυνηγοί έχουν αναγάγει με συστηματικό τρόπο την όχληση της πέρδικας σε τέχνη ώστε να χαλάνε τα κυνήγια των περδικάδων και να έχουν το βουνό αποκλειστικά δικό τους!

Τουφεκάνε στον αέρα και διώχνουν τα κοπάδια από τους τόπους τους. Δεν θέλουν και πολύ τα περδίκια να ξετοπίσουν και να μην ξαναφανούν ψηλά, μέχρι τον Δεκέμβρη!

Ολα αυτά οι πέρδικες βέβαια τα αντιλαμβάνονται σαν… κυνήγι και μένουν στα χαμηλά, όταν εμείς θα ανεβούμε στο βουνό στις αρχές του Οκτώβρη.

Η αλλαγές επίσης στη βόσκηση με την επικράτηση των βοοειδών που αντικαθιστούν συστηματικά πια τα αιγοπρόβατα, έχει σημαντικό μερίδιο στην αλλαγή συμπεριφοράς των πουλιών.

Τα βοοειδή έχουν μεγάλες ανάγκες σε νερό με αποτέλεσμα την πλήρη μάστευση των πηγών. Το τσαλαπάτημα της γης στα σημεία σταλίσματος και το κόπρισμα στις λάκκες, διώχνει τα πουλιά.

Αντίθετα η πέρδικα έχει ιστορικά ειρηνική συνύπαρξη με τα αιγοπρόβατα. Ο μόνος κίνδυνος από αυτά προερχόταν από τα τσοπανόσκυλα στα νεαρά πουλιά και τις φωλιές την άνοιξη. Ομως η μέθοδος βοσκής των αιγοπροβάτων και το διαρκές καθάρισμα του βουνού από τη χαμηλή βλάστηση λειτουργούσαν υπέρ της πέρδικας.

Υποβάθμιση βιότοπων
Η όχληση από τα κοπάδια αιγοπροβάτων δεν είναι μόνιμη, τα κοπάδια «περνάνε» από έναν τόπο. Μετά το πέρασμα ο τόπος μένει ήσυχος. Αντίθετα οι αγελάδες μένουν σε ένα σημείο και το εξαντλούν κοπρίζοντας και γλείφοντας και την τελευταία βλάστηση. Οσοι κυνηγάμε πέρδικες βλέπουμε σημεία που το βουνό έχει υποβαθμιστεί από το διαρκές στάλισμα των βοοειδών.

Αντίστοιχη υποβάθμιση από αιγοπρόβατα υπάρχει μόνο στα «άβατα» της Κρήτης όπου τα κοπάδια βόσκουν ξανά και ξανά το ίδιο κομμάτι βοσκότοπου σε μεγάλους αριθμούς, και τελικά τρώνε από το σακί τροφή… εισαγωγής.

Ενας ακόμα σημαντικός λόγος, είναι η σταδιακή αύξηση της θαμνώδους βλάστησης, που καταγράφεται και από το σύστημα ευρωπαϊκών δορυφόρων. Δηλαδή αύξηση της δασοκάλυψης με παράλληλη μείωση των λιβαδιών.

Τα ορεινά λιβάδια έχουν πλέον χαθεί και ήταν πολλά κυρίως στη Στερεά, την Πελοπόννησο και την Ηπειρο. Το πουρνάρι καλύπτει πια τεράστιες εκτάσεις εκεί που κάποτε ήταν λιβάδια και ανοιχτοί περδικότοποι. Τα λίγα πουλιά που προτιμούν αυτόν τον βιότοπο αλλάζουν συμπεριφορά σε «δασόβιες» πέρδικες. Είναι εκείνα τα κοπάδια -από παλιά πουλιά κυρίως- που αρέσκονται στην σκέπη και στον ίσκιο και σπάνια πια βγαίνουν στο καθαρό. Τα πουλιά αυτά είναι εκείνα τα ιδιόρρυθμα περδίκια του «ενός» σηκώματος, και αυτό… αν είμαστε τυχεροί.

Οι αλλαγές στον ορεινό βιότοπο μαζί με τους δρόμους που συνεχίζουν να ανοίγονται σε κάθε κατεύθυνση με τη μόδα των ανεμογεννητριών και με την καταγραμμένη αύξηση της βλάστησης, αλλάζουν και την ποιότητα, αλλά και τη διαδικασία του περδικοκυνηγιού.

Δεν ξέρω ειλικρινά τι θα έχει μείνει ίδιο όταν πια τα βουνά θα έχουν ψηλώσει για μένα. Ομως το περδικοκυνήγι δεν είναι πια ίδιο με την εποχή που το ξεκίνησα και δεν είμαι καν... πενήντα.

Νίκος Κράλλης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Νίκος Κράλλης

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button