Πέρδικες στη λήξη...



ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΕΣ

Πέρδικες στη λήξη...

Είχα την ευκαιρία να πραγματοποιήσω το τελευταίο κυνήγι ορεινής πέρδικας σε ένα από τα αγαπημένα μου βουνά, το τελευταίο Σαββατοκύριακο της φετινής περιόδου.

Στο εν λόγω βουνό οι πέρδικες είναι μόνιμοι κάτοικοι εδώ και πολλά χρόνια, ασχέτως εάν κάποιες φορές είναι περισσότερες και κάποιες άλλες φορές λιγότερες.

Ηταν η στιγμή που είδα την πέρδικα. Είχε εγκλωβιστεί και η μόνη της διέξοδος ήταν να πετάξει. Σηκώθηκε μέσα από το πουρνάρι και πέρασε σχεδόν δίπλα μου. Μια τουφεκιά ήταν αρκετή...
Ηταν η στιγμή που είδα την πέρδικα. Είχε εγκλωβιστεί και η μόνη της διέξοδος ήταν να πετάξει. Σηκώθηκε μέσα από το πουρνάρι και πέρασε σχεδόν δίπλα μου. Μια τουφεκιά ήταν αρκετή...

Θυμάμαι ότι σε αυτό το βουνό είδα για πρώτη φορά τον σκύλο μου να φερμάρει πέρδικες μέσα σε ένα πουρνάρι. Το σφιχτό πουρνάρι είναι αυτό που βοηθάει σε μεγάλο βαθμό να διατηρούνται σε καλούς αριθμούς τα κοπάδια της αρχόντισσας των βουνών. Ειδικά στις αρχές του κυνηγιού οι πέρδικες βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο μέσα στους λόγγους και οι κυνηγοί μένουν με το ερώτημα «Υπάρχουν φέτος πέρδικες ή δεν υπάρχουν;»

Οταν μπει όμως ο Νοέμβριος και σφίξει ο καιρός τότε οι πέρδικες θα αρχίσουν σιγά σιγά να βγαίνουν από τα πουρνάρια και να πιάνουν τις κορυφές.

Μόνοι οι πραγματικοί περδικοκυνηγοί συνεχίζουν να την κυνηγούν αυτήν την εποχή μιας και οι μπεκάτσες έχουν πάρει τα μυαλά των περισσότερων κυνηγών με σκύλο φέρμας.

Οι πραγματικοί λάτρεις αυτού του κυνηγιού βρίσκουν την ευκαιρία να χαρούν τους σκύλους τους.

Πολλές αναθυμιάσεις

Πέρδικες στη λήξη...
Στο πλαίσιο του αγώνα που διοργάνωσε ο ΟΚΑΔΕ στην Ξάνθη, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον κ. Χρήστο Ραπακούλια, ο οποίος είναι φανατικός περδικοκυνηγός και μου εξήγησε ότι αυτή την εποχή οι πέρδικες είναι ακόμη κοπαδιασμένες, περπατούν πολύ και αφήνουν πίσω τους πολλές αναθυμιάσεις, δίνοντας την ευκαιρία στα σκυλιά να ξεδιπλώσουν όλο το ταλέντο τους και βοηθώντας, παράλληλα, τα νεαρά σκυλιά να ξεκινήσουν στο άγριο θήραμα.

 

Το Σάββατο ξεκίνησα νωρίς για να βρίσκομαι το ξημέρωμα στο βουνό, αλλά ο καιρός δεν βοήθησε μιας και η βροχή που έπεφτε δεν με άφησε ούτε να βγω από το αυτοκίνητο.

Οταν μετά δύο ώρες η βροχή είχε σταματήσει ετοίμασα την Κάρα, ένα τρίχρονο Σέττερ, και άρχισα σιγά σιγά να ανεβαίνω το βουνό. Ενα βουνό γεμάτο παγίδες, αφού έπρεπε να προσέχω γιατί υπήρχε ο κίνδυνος να γλιστρήσω σε κάθε πέτρα που πατούσα.

Πέρασα μέσα από τα πουρνάρια από τα μονοπάτια που φτιάχνουν τα κατσίκια και όταν πλέον πλησίαζα προς την κορυφή ο καιρός άρχισε να ανοίγει.

Το ελαφρύ βοριαδάκι διευκόλυνε το σκυλί στην έρευνά του και ο τρόπος που έψαχνε έδειχνε ότι γρήγορα θα έβρισκε τις πέρδικες.

Οντως ύστερα από λίγο φέρμαρε πάνω στη ράχη και τότε άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό με θεαματική και πολύ προσεκτική προσέγγιση σε ένα καθαρό τερέν. Φέρμα και μετά πολύ προσεκτικό ποντάρισμα.

Η αδρεναλίνη είχε ανέβει στα ύψη και είναι πραγματικά κάτι τέτοιες στιγμές που το μόνο που θες είναι να σταματήσει ο χρόνος.

Προσπάθησα να προσεγγίσω τον σκύλο αλλά μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ακολουθήσω τον αγώνα δρόμου που είχαν αρχίσει οι πέρδικες.

Νόμιζα ότι θα μου κοβόταν η ανάσα όταν πλέον κατάφερα να πλησιάσω το σκυλί (έφτασα περίπου 30 μέτρα μακρυά) και είδα τις πέρδικες να τρέχουν. Καταλαβαίνουν αμέσως τον κίνδυνο και κάνουν ένα? φτερό και χάνονται πίσω από τη ράχη. Μόλις που πρόλαβα να μετρήσω έξι πέρδικες.

Εντυπωσιακή έρευνα
Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να δω πού πιάσανε και αυτό ήταν κάτι που με εμπόδιζε αρκετά στο σχέδιο που θα έπρεπε να καταστρώσω για να τις βρω. Επιασαν στα πουρνάρια ή λίγο πιο ψηλά; Τελικά αποφάσισα να κατέβω χαμηλά, εκεί που τέλειωναν τα πουρνάρια και να ψάξω όλη την πλαγιά.

Ομως η Κάρα είχε αντίθετη άποψη. Το πάθος της την οδήγησε σε μια εντυπωσιακή έρευνα καταστρατηγώντας κάθε σχέδιο που είχα στο μυαλό μου. Γρήγορα έκανε μια εντυπωσιακή φέρμα σε ένα κοντοπούρναρο και μετά από λίγα λεπτά την είδα να απορτάρει την πρώτη πέρδικα.

Πριν προλάβω να τακτοποιήσω την πέρδικα μέσα στο σακίδιο η Κάρα είχε εντοπίσει άλλη μια πέρδικα σε ένα πουρνάρι 200 μέτρα μακρύτερα. Η πέρδικα είχε αρχίσει να περπατάει μέσα στο πουρνάρι και η Κάρα κάθε φορά που αντιλαμβανόταν ότι η πέρδικα κινείται προσπαθούσε να της κλείσει τον δρόμο. Ηταν η στιγμή που είδα την πέρδικα μέσα στο πουρνάρι. Είχε εγκλωβιστεί και η μόνη της διέξοδος ήταν να πετάξει. Η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελή. Κυνηγάω πάνω από είκοσι χρόνια αλλά κάθε φορά που βρίσκομαι σε αυτή τη θέση είναι όπως την πρώτη φορά. Η πέρδικα κάνοντας πολύ θόρυβο σηκώθηκε μέσα από το πουρνάρι και πέρασε σχεδόν δίπλα μου. Μια τουφεκιά ήταν αρκετή για να έχει η Κάρα άλλη μία ευκαιρία να απορτάρει και τη δεύτερη πέρδικα.

Στη συνέχεια τι να έκανα;

Να συνέχιζα το κυνήγι ή να έφευγα;

Η Κάρα που δεν γνωρίζει τι λέει η Ρυθμιστική σχετικά με το κυνήγι της πέρδικας συνέχισε το κυνήγι ψάχνοντας να βρει τις υπόλοιπες πέρδικες του κοπαδιού που είχε σηκώσει νωρίτερα.

Δεν της χάλασα το χατίρι, αλλά τη θέση του όπλου την πήρε μια φωτογραφική μηχανή που κουβαλάω πάντα μαζί μου.

Η Κάρα συνέχισε με τον ίδιο ρυθμό και βρήκε και τις υπόλοιπες πέρδικες, δίνοντάς μου την ευκαιρία να τραβήξω μερικές ωραίες φωτογραφίες. Στο τέλος, ανανέωσα το ραντεβού μας για τον επόμενο Οκτώβριο...

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΥΡΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΥΡΗΣ

 

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button