Για τσούκαρ με κοκοροτούφεκο!



Ο «ΠΑΠΠΟΥΣ» PURDEY ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

Για τσούκαρ με κοκοροτούφεκο!

Εχουμε κυνηγήσει με τον Λευτέρη τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική, αφού μοιραζόμαστε το κοινό ενδιαφέρον για τα καλά αγγλικά όπλα και τα Σέττερ. Αλλωστε, γι' αυτό είμαι φίλος, συνάδελφος και συγκυνηγός.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα από τα ιστορικά κειμήλια που μαζεύει με πάθος... τον προδίδει. Θυμάμαι, πάντα γελώντας, ένα πολύ όμορφο Λανκ που... ξεκόλλησε η σκανδάλη του και έμεινε... μονόκαννο, κυνηγώντας πέρδικες στο Ορεγκον. Ή ένα άλλο με ολόκληρες φωτιές, που έσπασε το κοντάκι του σε μια μονομαχία με έναν τράγο! Ή ένα ντρίλινγκ που, όταν λύθηκε, δεν ξαναδενόταν από κανέναν οπλουργό της Αμερικής! Περιγράφει τη μοίρα των κάποτε καλών όπλων που τελειώνουν τη ζωή τους σε βουνά και λαγκάδια ή απλώς αλλάζουν χέρια!

Θα τρίζουν τα κόκαλα των ευγενών που το κυνηγούσαν πριν από 120 χρόνια στην Αγγλία, εάν έβλεπαν την ταλαιπωρία που τραβάει από μένα στο άγριο κυνήγι.
Θα τρίζουν τα κόκαλα των ευγενών που το κυνηγούσαν πριν από 120 χρόνια στην Αγγλία, εάν έβλεπαν την ταλαιπωρία που τραβάει από μένα στο άγριο κυνήγι.

Ενας πιο σοφός από μένα κυνηγός (γιατί, είπαμε, με τον Λευτέρη... μοιραζόμαστε την ίδια ψώρα!) έγραψε πως αυτά τα όπλα πρακτικά δεν τα κατέχεις ποτέ... Σε κατέχουν αυτά, μαζί με την ιστορία τους, τις φθορές τους, τα φαντάσματα που κουβαλάνε και τις ζημιές που θα σου βγάλουν την πιο απίθανη και κρίσιμη στιγμή! Και βέβαια τα κόστη για την επισκευή τους!

Αυτό που αναπολώ από την περιγραφή του είναι οι πραγματικοί αριθμοί από πέρδικες που βρίσκει στην Αμερική, σε ευλογημένους απλωμένους περδικότοπους με υποδειγματική διαχείριση και γενναιόδωρο ημερήσιο όριο. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο είναι από μια παλαιότερη κυνηγετική εξόρμησή μας.

Με ένα Πέρντυ
Φέτος κυνήγησα με ένα κοκοροντούφεκο Πέρντυ για πρώτη φορά. Το αγόρασα με δυο ζευγάρια κάννες, την αρχική (1871) και μια μεταγενέστερη (1939) με την οποία κυνηγάω. Το όπλο αυτό μου ταιριάζει πολύ και στους λίγους μήνες που το έχω, χτύπησα μια ποικιλία θηραμάτων, όπως ορεινό ορτύκι Καλιφόρνιας, κολίνους Καλιφόρνιας, πεδινή πέρδικα, πέρδικα (τσούκαρ) και φασιανό.

Πήγαμε σε ένα κοντινό μέρος πάνω από το χωριό όπου ο Τάσος είχε πάρει το όριο των 8 πουλιών κι εγώ μόνο 2 πουλιά, την προηγουμένη. Επειδή ήταν η τελευταία μέρα κυνηγιού, θα χρησιμοποιούσα και τα 2 σκυ
Πήγαμε σε ένα κοντινό μέρος πάνω από το χωριό όπου ο Τάσος είχε πάρει το όριο των 8 πουλιών κι εγώ μόνο 2 πουλιά, την προηγουμένη. Επειδή ήταν η τελευταία μέρα κυνηγιού, θα χρησιμοποιούσα και τα 2 σκυλιά.

Φυσικά και θα τρίζουν τα κόκαλα των ευγενών που το κυνηγούσαν πριν από 120 χρόνια στην Αγγλία, εάν έβλεπαν την ταλαιπωρία που τραβάει από μένα στο άγριο κυνήγι. Πάντως, μου ταιριάζουν τα μέτρα του, μου αρέσει ως όπλο (κλασικό, με απέριττες γραμμές), αλλά κυρίως είναι καλοζυγισμένο και αποτελεσματικό όπου και αν το γυρίσω.

Κυνηγήσαμε με τον φίλο μου τον Τάσο στο Ανατολικό Ορεγκον πέρδικες τσούκαρ, τον Οκτώβριο. Πήγαμε πάλι σε ένα κοντινό μέρος πάνω από το χωριό όπου ο Τάσος είχε πάρει το όριο των 8 πουλιών κι εγώ μόνο 2 πουλιά, την προηγουμένη. Επειδή ήταν η τελευταία μέρα κυνηγιού, θα χρησιμοποιούσα και τα 2 σκυλιά. Πρώτα έβγαλα τον Τσιφ (εννιάχρονο Λουέλλιν Σέττερ) χωρίς επιτυχία, μέχρι το μεσημέρι. Ο Τάσος με ειδοποίησε ότι βρήκε ένα μεγάλο κοπάδι πέρδικες κι αρχίσαμε να το ψάχνουμε. Κατάφερα και πήρα μία πέρδικα.

Για τσούκαρ με κοκοροτούφεκο!

Κατόπιν οδηγήσαμε στην κορυφή ενός βουνού όπου ο Τάσος αναπαύτηκε (κυνηγούσαμε ήδη 3 1/2 ώρες), ενώ εγώ έβγαλα τον Μαξ (Πόιντερ 5 ετών, ελληνικής εκτροφής), πήρα τον παππού στα χέρια και ξεκίνησα για την τελευταία βόλτα. Αρχίσαμε να ψάχνουμε και να που στην άκρη του οροπεδίου, όχι πάνω από 200 μέτρα από το αυτοκίνητο, ο Μαξ φερμάρησε θεαματικά. Προχώρησα με την άνεσή μου και βγήκα 10 μέτρα μπροστά στον σκύλο. Ενα κοπάδι πέρδικες, καμιά δεκαριά πετάχτηκαν. Εκανα ένα ωραίο ντουμπλέ και πήρα 2 πουλιά που μου τα απορτάρησε υποδειγματικά. Προχώρησα προς την κατεύθυνση των πουλιών.

Ξαφνικά ο σκύλος τεντώνεται και παίρνει την κατηφόρα. Μου φερμάρει ωραία στα εκατό μέτρα, ένα μεγάλο κοπάδι πέρδικες, καμιά εικοσαριά. Περπάτησα και πήρα θέση. Φαίνεται ότι βιάστηκα γιατί δεν πήρα καμία. Αρχισα να ψάχνω τις μονές. Πήρα μία και κατόπιν άλλη μία μέσα στον ήλιο. Αυτή η τουφεκιά ήταν ωραία, γιατί, παρότι στραβώθηκα αρχικά, είχα την υπομονή να την αφήσω να ανοιχτεί προς τη σκιά και το Πέρντυ δεν της χαρίστηκε. Ακόμη σε μια άλλη πέρδικα, μια ωραία μακρινή τουφεκιά με την αριστερή και πεντάρι.

Το σπασμένο κοντάκι.
Το σπασμένο κοντάκι.

Εχω φτάσει τις 6 πέρδικες μαζί με την πρωινή. Ειδοποιώ τον Τάσο με το γουόκι-τόκι να κατέβει χαμηλά να με παραλάβει. Κατεβαίνω σιγά σιγά από το βουνό και ο Μαξ φερμάρει αρκετά μακριά μου. Πετάχτηκαν 4-5 πουλιά και έκανα ένα ωραίο ντουμπλέ. Ατυχώς και τα δύο πουλιά πέσανε τραυματισμένα. Ποιος λέει ότι τα Πόιντερ δεν απορτάρουν; Τις κυνήγησε καμιά εκατοστή μέτρα, τη μία μετά την άλλη, και μου τις απορτάρησε στο χέρι.

Ανοιξα το τουφέκι, όπως συνηθίζεται στην Αμερική όταν συμπληρώσεις το όριο, και βάδισα προς τον Τάσο που με περίμενε στο αυτοκίνητο.

Ορτύκια Καλιφόρνιας
Το τελευταίο κυνήγι του 2013 με τον «παππού» Purdey, έγινε τον Νοέμβρη, την περίοδο της γιορτής των Ευχαριστιών, μεταξύ Καλιφόρνιας και Νεβάδας. Κυνήγησα ορτύκια Καλιφόρνιας αλλά και Τσούκαρ.

Το κοντάκι μετά την επισκευή.
Το κοντάκι μετά την επισκευή.

Οδήγησα τρεις ώρες περίπου σε μια πλαγιά της ανατολικής Sierra Nevada όπου είχα βρει ένα κοπαδάκι ορτύκια, όταν κυνηγούσα πριν από έναν μήνα με τη γυναίκα μου. Είχε χιονίσει και το μάτι μου πήρε ένα αυτοκίνητο κοντά στην περιοχή που ήθελα να κυνηγήσω. Δεν με επηρέασε ο... ανταγωνισμός, έβγαλα τον Μαξ που άρχισε να ψάχνει την πλαγιά του βουνού με μεγάλα ανοίγματα. Σε μια στιγμή, τον είδα να φερμάρει στην πλαγιά μέσα στο χιονάκι κι ένα κοπαδάκι κολίνων να ποδαρώνει και τελικά να κατηφορίζει στην πλαγιά. Ακολούθησα την κατεύθυνσή τους και πήρα δυο φέρμες σε μονά ορτύκια, ενώ κατάφερα να βάλω στην τσάντα μόνο το ένα.

Μετά το τουφεκίδι παρατήρησα ένα ραγισματάκι στό πλάι, δίπλα στις πλάκες του όπλου. Δεν έδωσα σημασία. Οδήγησα έξι ώρες ακόμη στη Nevada σε μια πόλη που την ονομάζουν «πρωτεύουσα των τσούκαρ». Εδώ είχα κυνηγήσει με επιτυχία πριν από 10 χρόνια. Φέτος, όμως λόγω της ξηρασίας της άνοιξης δεν υπήρχαν πουλιά. Τουφέκισα 3-4 φορές σε ένα κοπάδι τσούκαρ που μου φερμάρισε ο Μαξ και, κατακουρασμένος από το ολοήμερο κυνήγι, γύρισα στο ξενοδοχείο.

Ο Λουέλλιν Σέττερ με ορεινό ορτύκι Καλιφόρνιας.
Ο Λουέλλιν Σέττερ με ορεινό ορτύκι Καλιφόρνιας.

Την επόμενη μέρα ήταν Κυριακή και θα κυνηγούσα μέχρι το μεσημέρι, αφού θα έπρεπε να γυρίσω στην Καλιφόρνια. Ξεκίνησα πρωί, ανέβηκα ένα χωματόδρομο και ετοιμάστηκα να βγω. Τι έκπληξη όμως όταν προσπάθησα να δέσω το όπλο, το κοντάκι είχε... κοπεί στα δύο.

Εφυγα ολοταχώς για ένα κατάστημα ανταλλακτικών αυτοκινήτων καμιά ώρα μακριά. Αγόρασα κολλητική ταινία και το επισκεύασα πρόχειρα. Το δοκίμασα με μια τουφεκιά και έδειξε ότι μάλλον... κρατούσε! Κυνήγησα λίγες ώρες ακόμη χωρίς επιτυχία και γύρισα πίσω ύστερα από 9 ώρες οδήγησης...

Αυτά συμβαίνουν με τα παλιά κοντάκια 140 ετών, ποτισμένα με λάδι, όταν ταλαιπωρούνται στο τραχύ κυνήγι της πέρδικας. Πάντως είναι πιθανό ότι δεν θα αποφύγω τα έξοδα του καινούργιου κοντακιού αν θέλω αυτό το καλλιτέχνημα και συγχρόνως έξοχο πρακτικό όπλο να ζήσει για άλλα... 100 χρόνια!

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;
Για παλιά κοντάκια 100 και βάλε ετών, ποτισμένα με λάδι, όταν ταλαιπωρούνται στο τραχύ κυνήγι της πέρδικας, υπάρχει ένας καλός τεχνίτης, ο Παναγιώτης ο Αντωνάκος, θα το κάνει καινούργιο με κόλλημα και καινούργια ψάθα.

Νίκος Κράλλης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Νίκος Κράλλης

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button