Τα άγρια σκυλιά. .. «στάμπας»



ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΙ ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ

Τα άγρια σκυλιά. .. «στάμπας»

Υπάρχει μια σειρά από αμερικάνικες «ράτσες» ιχνηλατών που όπως και τα δικά μας τα... κάθε μορφής και επιρροής γκέκικα, υπηρέτησαν και υπηρετούν για χρόνια πιστά τον κυνηγό.

Και αυτά όπως οι ευρωπαϊκοί ιχνηλάτες, είναι περισσότερο «τύποι» παρά «ράτσες» με τη γενετική έννοια του όρου. Η επιλογή τους έγινε για αιώνες χωρίς «κλειστά» βιβλία καταχωρήσεων και πεντιγκρί.

Τα Πλοτ αναδείχτηκαν σε εξαιρετικούς κυνηγούς αγριόχοιρου σε όλους τους τόπους.
Τα Πλοτ αναδείχτηκαν σε εξαιρετικούς κυνηγούς αγριόχοιρου σε όλους τους τόπους.

Πιστοποιητικό τους ήταν μόνο το να κυνηγούν το «μεγάλο θήραμα», στα βουνά και τους αγριότοπους «εκείθεν» του Ατλαντικού και να επιβιώνουν. To «μεγάλο θήραμα» εκεί είναι κυρίως αρκούδα και πούμα, αλλά και ο ευρωπαϊκός ή ρώσικος αγριόχοιρος που εισήχθη εδώ και εκατό περίπου χρόνια.

Αυτοί οι τύποι ιχνηλατών εξελίχθηκαν από τις ιδιαιτερότητες και τις απαιτήσεις του κάθε τόπου. Ανήκουν σε διάφορους «τύπους» εργασίας, που προέρχονται κυρίως από τη μείξη αγγλικών και γαλλικών ιχνηλατών, των αρχαιότερων ευρωπαϊκών τύπων που έφερναν μαζί τους οι μετανάστες. Από όλα αυτά τα σκυλιά, το μοναδικό που έχει αμιγώς γερμανική προέλευση και διαφέρει πολύ χαρακτηριστικά από όλα τα υπόλοιπα αμερικάνικα σκυλιά ιχνηλάτες, είναι ο ιχνηλάτης Πλοτ από τη Βόρεια Καρολίνα, και τα... «καπνισμένα» βουνά Σμόκι .

Τιγρέ τρίχωμα
Ο μαύρος ιχνηλάτης στάμπας με το «τιγρέ» τρίχωμα! Η ιστορία τους στην Αμερική είναι γνωστή και... άγνωστη μαζί.

Τα Πλοτ βρίσκονται πλέον στη Σουηδία στην Τουρκία και στην Ελλάδα... Νεότερα στο επόμενο!!!
Τα Πλοτ βρίσκονται πλέον στη Σουηδία στην Τουρκία και στην Ελλάδα... Νεότερα στο επόμενο!!!

Το 1755 οι αδελφοί Πλοτ, μαζί με πέντε ιχνηλάτες του παλαιού τύπου του Αννόβερου, ταξίδεψαν για να βρουν την τύχη τους στον Νέο Κόσμο. Ο ένας δεν έφτασε ποτέ, πέθανε στο ταξίδι από τις κακουχίες. Ο νεότερος «πιονιέρος» έφτασε μαζί με τα σκυλιά του και εγκαταστάθηκε στα βουνά Σμόκι της Β. Καρολίνας, εκεί όπου λευκοί άποικοι ζούσαν μαζί με τους γηγενείς Ινδιάνους Τσερόκι. Μια φήμη έλεγε πως τα σκυλιά αυτά ζευγάρωναν και με τα κυνηγετικά σκυλιά των Ινδιάνων, αφού όλο τον χρόνο ζούσαν ελεύθερα γύρω από τις αγροικίες. Η κορφή του βουνού, όπου τα σκυλιά του έγιναν διάσημα για τις κυνηγετικές τους ικανότητες, ενάντια στα μεγάλα θηράματα, σήμερα λέγεται «Πλοτ Μπάλσαμ».

Αρκούδες, πούμα, κούγκαρ, λύκοι, λύγκες ήταν τα ζώα που έπρεπε να πολεμήσει ο άποικος για να επιβιώσει το κοπάδι του, αλλά και η οικογένειά του στα αφιλόξενα δασωμένα βουνά των ανατολικών οροσειρών.

Τα σκυλιά αυτά έγιναν σύμβολο της οικογένειας Πλοτ, που αβγάτισε με πολλά παρακλάδια από γιους και εγγονούς. Ακόμη και σήμερα οι Πλοτ έχουν απογόνους σε αυτά τα μέρη.

Ιχνηλάτες Πλοτ και Μπλουέτικ σε στάμπα, κάτω από δέντρο.
Ιχνηλάτες Πλοτ και Μπλουέτικ σε στάμπα, κάτω από δέντρο.

Τα σκυλιά τους επιλέχτηκαν συστηματικά για τις μέγιστες ικανότητες ιχνηλασίας, «ψυχρής» και «θερμής», ώστε να καθηλώνουν το θήραμα, χωρίς δάγκωμα ή συμπλοκή, και για τις πιο σκληρές ικανότητες επιβίωσης απέναντι στα μεγάλα αρπακτικά, και σε τόσο δύσκολους τόπους.

Αυτά τα σκυλιά είναι χαρακτηριστικά σκυλιά «στάμπας» μεγάλου θηράματος. Που σε αυτή την περίπτωση, στάμπα συνήθως σημαίνει πολύωρο κλαφουνητό κάτω από ένα σαρκοφάγο που έχει καταφύγει σε δένδρο!

Τα Πλοτ σε στάμπα, γαβγίζοντας για ώρες κάτω από την αρκούδα.
Τα Πλοτ σε στάμπα, γαβγίζοντας για ώρες κάτω από την αρκούδα.

Ο τύπος εργασίας απέναντι στα μεγάλα ζώα είναι πολύ χαρακτηριστικός και διαφορετικός από ό,τι προς τα ελάφια και τους λαγούς που όταν διώκονται... φεύγουν διαρκώς! Σε αυτού του τύπου το κυνήγι άλλες φυλές, κυρίως αυτές των γνωστών μας λαγόσκυλων, έχουν μεγαλύτερη απόδοση.

Το κυνήγι αρχίζει με τα σκυλιά να οδηγούνται σε ένα «πάτημα». Τα σκυλιά αυτού του τύπου λόγω της υψηλής τους νοημοσύνης μπορούν να ξεκινήσουν διαφορετικά ίχνη, ανάλογα σε τι «πάτημα» θα τα «βάλει» ο κυνηγός. Μπορεί σήμερα να ιχνηλατήσουν και να κυνηγήσουν πούμα και την άλλη εβδομάδα αρκούδα ή κουνάβι.

Τα Πλοτ διακρίνονται και στους κυνηγετικούς αγώνες «στάμπας» σε αρκούδα (αριστερά ένα μαύρο καφέ κουν χάουντ)
Τα Πλοτ διακρίνονται και στους κυνηγετικούς αγώνες «στάμπας» σε αρκούδα (αριστερά ένα μαύρο καφέ κουν χάουντ)

Θα ιχνηλατήσουν με «ψυχρή ιχνηλασία» τεράστιες αποστάσεις, με ανεξαρτησία και αυτονομία, μέχρι να φτάσουν κοντά στο καταφύγιο του ζώου, και να πέσουν σε πιο «ζεστό» ίχνος. Τα μεγάλα αρπακτικά ζώα δεν χρειάζονται πολύ λεπτομερή ιχνηλασία, όταν είναι φρέσκα, γιατί μυρίζουν πολύ και αφήνουν έντονο ίχνος στο έδαφος και τον αέρα. Στο «ψυχρό» ίχνος τους όμως, αυτό που είναι πολλών ωρών, θα προσπαθήσουν να κρύψουν τα ίχνη τους περνώντας από νερά, ποτάμια, στεγνά βράχια ή άμμο, αλλά ένας έμπειρος ιχνηλάτης δεν πρέπει να το χάσει αυτό. Από αυτήν την ικανότητα θα κριθεί και η συνολική τύχη του κυνηγιού.

Αρκούδες & αιλουροειδή
Τα αρπακτικά όπως η αρκούδα και τα αιλουροειδή (εκτός του λύκου και του κογιότ) καταφεύγουν σε δασωμένους γκρεμούς και μόλις ζοριστούν ή ανεβαίνουν σε δένδρα ή καταφεύγουν σε απότομα βραχώδη σημεία.

Αυτό είναι το κρισιμότερο σημείο στην εργασία αυτών των σκύλων. Τα σκυλιά σε αυτή τη φάση μένουν κάτω από το δένδρο ή στον γκρεμό, κλαφουνώντας το θήραμα, και παρενοχλώντας το, από ασφαλή απόσταση, για ώρες.

Καθηλώνουν το θήραμα σε μια κλασική «στάμπα» πιέζοντάς το και απασχολώντας το ώστε να μην προσπαθήσει να ξαναφύγει. Δεν χρειάζεται επιθετικότητα. Χρειάζεται καρδιά, κουράγιο, επιμονή, αυτοσυγκέντρωση, μυαλό, προφύλαξη από τις επιθέσεις, και ξανά γάβγισμα και κλείσιμο των εξόδων διαφυγής.

Η καταδίωξη αυτή μπορεί να επαναληφθεί πολλές φορές καθώς το θήραμα μπορεί να ξεφύγει ξανά και ξανά από τη στάμπα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα αγριογούρουνα. Η ένταση και η απόλαυση αυτού του κυνηγιού, βρίσκεται κυρίως στην αναζήτηση, την καταδίωξη και τον εντοπισμό των σκυλιών σε στάμπα.

Τεράστιες αποστάσεις καλύπτονται σε άγρια βουνά, απότομες πλαγιές και βαθιά δάση με γιγάντια δένδρα. Η τελική αυλαία αυτού του κυνηγιού πέφτει με τον τελικό εντοπισμό του θηράματος στο δένδρο ή στον γκρεμό. Και εκεί μπορεί, είτε να δοθεί το «τελικό χτύπημα» είτε τα σκυλιά να δεθούν και το θήραμα να... αφεθεί να φύγει! Συνήθως αν κριθεί ότι πρόκειται για θήραμα που δεν πληροί τις προϋποθέσεις της ειδικής [... και πολύ ακριβής!] κυνηγετικής άδειας μεγάλων θηραμάτων, που εκδίδουν τα δασαρχεία. Είτε σε ό,τι αφορά το μέγεθος ή την ηλικία του θηράματος.

Τα σκυλιά Πλοτ έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που τα έκαναν εξαιρετικά πολύτιμα ανάμεσα στα άλλα, παρόμοιου τύπου.

Οπως ομολογούσε ο Τζον Πλοτ το 1950, τα σκυλιά αυτά εκτρέφονταν για διακόσια χρόνια τουλάχιστον για τις ικανότητές τους, και όχι για το χρώμα τους. Υπήρχαν κιτρινωπά, σκούρα καφετιά, μαύρα ή λερωμένα «μαύρο-καφέ» με ρίγες ή χωρίς. Υπήρχαν άσχημα και κακοφτιαγμένα σκυλιά που γνώριζαν τους κανόνες επιβίωσης, αλλά υπήρχαν και πιο τυπικά, όλα αποτέλεσμα μιας εκτροφής χρηστικής στην κατεύθυνση ενός «τύπου», και μακριά από την εμμονή της ευγονικής «καθαροαιμίας» και των λαμπερών πιστοποιητικών.

Εσωστρεφείς & απομονωμένοι
Οι παλιοί εκτροφείς δεν έκαναν εκπτώσεις. Ζευγάρωναν εμπειρικά μόνο τον καλύτερο σκύλο τους, με την καλύτερη σκύλα του γείτονα! Η παραγωγή αριθμού κουταβιών προς πώληση δεν αποτέλεσε ποτέ προτεραιότητα. Τα σκυλιά κρατήθηκαν μακριά από εμπορική εκμετάλλευση, αφού οι αρκουδοκυνηγοί και οι γατοκυνηγοί στην Αμερική ήταν πάντα μια ελάχιστη εσωστρεφής τάξη επαρχιωτών κυνηγών, απομονωμένων στα βουνά τους.

Οι απώλειες ανάμεσά τους ήταν πολλές. Πριν από τα gps της τελευταίας δεκαετίας, κάποια παρασύρονταν σε μακρινές καταδιώξεις και χάνονταν ή κάποια τραυματίζονταν και χάνονταν εξαντλημένα. Μερικά γύριζαν από μακριά και μερικά βρίσκονταν μέρες μετά. Αυτά που επιβίωναν ήταν όμως τα πιο νοήμονα, τα πιο σκληρά και τα πιο ικανά στην επιβίωση!

Τα επιθετικά σκυλιά εννοείται πως σπάνια επιβίωναν! Η τέχνη της «στάμπας» είναι η συνεχής παρενόχληση με μικρές επιθέσεις, αλλά όχι η εμπλοκή σε μάχη με το θήραμα. Τα σκυλιά αυτά δεν έχουν τα σωματικά προσόντα των σκύλων «δαγκώματος» ή «κρατήματος», όπως είναι τα ντόγκο αρζεντίνο και τα παρόμοια. Ετσι όσα θα κάνουν το λάθος να εμπλακούν σε μάχη, υστερούν σωματικά και θα το... πληρώσουν .

Στις μάχες, το αποκλεισμένο άγριο θήραμα έχει πάντοτε πλεονέκτημα. Αν στοχοποιήσει κάποιο σκυλί και αποφασίσει να τελειώνει μαζί του, γιατί το παράκανε, τότε το σκυλί την έχει άσχημα. Απλά και το άγριο θήραμα, αρκούδα ή πούμα, πρώτα σκέφτεται την επιβίωσή του και στο τέλος μόνο αποφασίζει να δώσει μάχη ή μόνο αν αποκλειστεί τραυματισμένο.

Σήμερα το Πλοτ είναι ένα κυνηγετικό σκυλί, διάσημο σε όλο τον κόσμο! Η αρχαία γερμανική καταγωγή του δεν έχει αλλοιωθεί σημαντικά, είναι πάντα ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο σκυλί. Είναι ένα πολύ αθλητικό ζώο, με γερό ελαστικό σώμα, με αρκετό μήκος στα πόδια, και με μεγάλη ευκαμψία. Εχει αποδείξει πως είναι εξαιρετικό στα αγριογούρουνα, με μεγάλες και επίμονες καταδιώξεις, μεγάλο κουράγιο και αντοχή, και συστηματική μαχητική στάμπα με καλή φωνή. Δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός ανάμεσα στις γραμμές μορφολογίας και εργασίας στην Αμερική.

Σκυλιά Πλοτ έχουν εισαχθεί στην Ευρώπη και βρίσκονται στην Τουρκία και στην Ελλάδα!

Νίκος Κράλλης

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button