Εαρινές αφίξεις στην Τάκα...



ΜΕ ΟΠΛΟ ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ

Εαρινές αφίξεις στην Τάκα...

Κάθε άνοιξη, βγαίνω στις απλωσιές των περιπλανήσεών μου, στα μέρη της Αρκαδίας. Από παιδί, τότε που οι γονείς μάζευαν τα ανοιξιάτικα μυρώνια που πλημμύριζαν τον τόπο. Οι τόποι αυτοί έχουν τη μεγάλη ιδιαιτερότητα να αλλάζουν έντονα από εποχή σε εποχή και να παρουσιάζουν ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο, κάθε φορά.

Οι καλοκαιρίες του Μάρτη λούζονται από ένα λαμπερό ανοιξιάτικο φως που συχνά σκοτεινιάζει από παροδικά σύννεφα. Το φως αυτό δεν έχει τη σκληράδα του καλοκαιρινού ούτε τη χλωμάδα και τη σκοτεινιά του χειμωνιάτικου.

Τα πουλιά εκμεταλλεύονται τις πνιγμένες εκτάσεις γύρω από τον ταμιευτήρα, που σιγά σιγά στραγγίζουν τα νερά τους. Αυτό το όριο νερού λάσπης και βλάστησης είναι το πιο πολύτιμο
Τα πουλιά εκμεταλλεύονται τις πνιγμένες εκτάσεις γύρω από τον ταμιευτήρα, που σιγά σιγά στραγγίζουν τα νερά τους. Αυτό το όριο νερού λάσπης και βλάστησης είναι το πιο πολύτιμο

Είναι το αυτό το φως που σαν «σύνθημα» το περιμένουν όλα τα μεταναστευτικά πουλιά στον Νότο, κάτω από τη Μεσόγειο, για να ξεκινήσουν την αποδημία τους πυρωμένα από τον πόθο του ζευγαρώματος.

Και είναι αυτές οι μέρες που περιπλανώμενος, με όπλο μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια, σημαδεύω τους πιο απίθανους στόχους!

Φέτος, στις γωνιές των παιδικών περιπλανήσεων βρήκα σε μια μέρα όλο σχεδόν τον πλούτο της μεταναστευτικής ευρασιατικής πανίδας.

Στις πρώτες μουριές ήταν ένα ζευγάρι τσαλαπετεινοί. Επαιζαν στο πρωινό φως μετά το ολονύκτιο ταξίδι τους. Ο τσαλαπετεινός είναι από τους πιο πρώιμους ανοιξιάτικους επισκέπτες. Κάνει την παρουσία του αισθητή με το χαρακτηριστικό ρυθμικό κελάηδημα... πουπουπουέε... πουπουπουέ, σαν... γρήγορος κούκος. Το κελάηδημά τους αντηχεί σε μεγάλες περιοχές.

Οι χαλκόκοτες δίνουν εκεί κάθε χρόνο το ραντεβού τους αυτές τις μέρες. Πρόκειται για το ιερό πουλί των Αιγυπτίων.Δεν μένουν ποτέ στα μέρη μας. Ταξιδεύουν πάντα βορειότερα, αλλά σταματούν εδώ τέλη Μάρτ
Οι χαλκόκοτες δίνουν εκεί κάθε χρόνο το ραντεβού τους αυτές τις μέρες. Πρόκειται για το ιερό πουλί των Αιγυπτίων.Δεν μένουν ποτέ στα μέρη μας. Ταξιδεύουν πάντα βορειότερα, αλλά σταματούν εδώ τέλη Μάρτη με αρχές Απρίλη.

Οι κούκοι έρχονται πολύ αργότερα τον Απρίλη, μαζί με τα τρυγόνια, και έχουν κελάηδημα στον ρυθμό του ρολογιού! Οι τσαλαπετεινοί όμως έρχονται όταν στα μέρη μας έχει ακόμα μπεκάτσες! Είναι ίσως ο πιο πρώιμος ταξιδιώτης.

Υδρόβια ζωή
Ο νέος ταμιευτήρας φέτος έχει ανεβάσει πολύ τη στάθμη του νερού, από τα πολλά χειμωνιάτικα νερά. Αποτέλεσμα είναι μια γυμνή και αφιλόξενη έκταση χωρίς κάλυψη σαν πιάτο με νερό. Τα παπιά δεν κάνουν εύκολα στάση εδώ, αλλά κάπου κάπου ξεγελιούνται από τη γυαλάδα και μένουν για λίγο. Ο,τι πουλιά έρχονται εκμεταλλεύονται τις πνιγμένες εκτάσεις γύρω από τον ταμιευτήρα, που σιγά σιγά στραγγίζουν τα νερά τους. Αυτό το όριο νερού λάσπης και βλάστησης είναι το πιο πολύτιμο για όλη την υδρόβια ζωή. Εδώ απουσιάζουν τα αχανή πνιγμένα ρυζοχώραφα της Μακεδονίας και οι λασπερές στέπες του Βορρά.

Τούτο το κεφαλάκι είχε ένα άσπρο σημάδι! Ανοιξιάτικο κρινέλι! Εβαλα τον τηλεφακό και το παρακολούθησα. Μάλλον θεωρούσε τον εαυτό του καλά κρυμμένο στην όχθη ανάμεσα στα κλαριά της ιτιάς.
Τούτο το κεφαλάκι είχε ένα άσπρο σημάδι! Ανοιξιάτικο κρινέλι! Εβαλα τον τηλεφακό και το παρακολούθησα. Μάλλον θεωρούσε τον εαυτό του καλά κρυμμένο στην όχθη ανάμεσα στα κλαριά της ιτιάς.

Αυτές οι μικρές συγκεντρωμένες ζώνες διατροφής είναι οι πιο απαραίτητες για τη στάση των μεταναστευτικών πουλιών.

Σε έναν παλιό λάκκο με νερό και ιτιές γύρω γύρω, παρατήρησα μια ελάχιστη κίνηση στην άκρη. Το πέρασα για μικρόπουλο. Προσέχοντας καλύτερα αυτό το μαύρο σημαδάκι, είδα ότι είχε το σχήμα του κεφαλιού μιας πάπιας.

Πνιγμένα χωράφια
Τούτο το κεφαλάκι είχε ένα άσπρο σημάδι! Ανοιξιάτικο κρινέλι! Εβαλα τον τηλεφακό και το παρακολούθησα. Μάλλον θεωρούσε τον εαυτό του καλά κρυμμένο στην όχθη ανάμεσα στα κλαριά της ιτιάς. Μόλις με ένιωσε, βούτηξε στο νερό, κολύμπησε λίγο ανήσυχα και απογειώθηκε μεγαλοπρεπώς.

Εαρινές αφίξεις στην Τάκα...

Στα πνιγμένα χωράφια δύο ζευγάρια εγκρέτες, ένα από μεγάλες και ένα από μικρές (είναι ξεχωριστά είδη), ψάρευαν αμέριμνες. Πιο επιφυλακτικές και πιο καχύποπτες από τους πολυπληθείς σταχτοτσικνιάδες, διατήρησαν μια σημαντική απόσταση ασφαλείας.

Τούτα τα πουλιά κινδύνεψαν να χαθούν στον μεσοπόλεμο, γιατί το χαρακτηριστικό φτεράκι τους έγινε... μόδα στα γυναικεία καπέλα! Ευτυχώς για αυτά η μόδα... άλλαξε!

Πριν από τον νόμο που αφαίρεσε όλους τους ερωδιούς από τα θηρεύσιμα, υπήρχαν περιοχές που τους έτρωγαν! Μάλιστα τους θεωρούσαν και... μεζέ! Μάλλον τους δοκίμασαν σε εποχή «κρίσης», όπως τώρα, που έτρωγαν ακόμα και τις κουρούνες!

Περπάτησα λίγο στα πνιγμένα γρασίδια και ένα ζευγάρι μπεκατσίνια από τα μεσαία πετάχτηκαν από τα πόδια μου. Δεν είχα σκύλο μαζί.

Σε ένα καλαμπόκι πνιγμένο που κρατά το χώμα αφράτο από το παλιό όργωμα και τα νερά έβοσκε ένα ολόκληρο κοπάδι μπεκατσίνια. Πετάχτηκαν νευρικά και οι κραυγές τους κριέχ κριέχ, μαζί με το νευρικό ανέμισμα του φτερού τους, γέμισε τον ορίζοντα. Την άνοιξη χάνουν την επιφύλαξή τους και στο γρασίδι που καλύπτονται δέχονται για τα καλά την προσέγγιση ανθρώπου και σκύλου.

Δεκάδες μικρά τουρλίδια, τουρλάκια, τρύγγες έπαιζαν εκεί που το νερό ακουμπά στο γρασίδι. Μαζί ένα ζευγάρι καλαμοκανάδες, μάλλον πρώιμοι για την εποχή, μαζί με το μοναδικό καλιμάνι που είδα φέτος. Τι έκανε τέτοια εποχή... καθυστερημένο στην Πελοπόννησο... άγνωστο! Συνήθως βρίσκονται ήδη αρκετά βορειότερα.

Συνέχισα την περιπλάνηση έχοντας στην άκρη του μυαλού μου ένα... άλλο ραντεβού. Είναι μια γωνιά πνιγμένη σε νερά που κάθε χρόνο την επισκέπτεται το... ιερό σμήνος! Είναι οι χαλκόκοτες που δίνουν εκεί κάθε χρόνο το ραντεβού τους αυτές τις μέρες. Πρόκειται για το ιερό πουλί των Αιγυπτίων.

Δεν μένουν ποτέ στα μέρη μας. Ταξιδεύουν πάντα βορειότερα, αλλά πάντα σταματούν εδώ τέλη Μάρτη με αρχές Απρίλη. Εδώ μπορεί να τις πετύχει κανείς με το λαμπερότερο ανοιξιάτικο φτέρωμα, καθώς κάποιες ήδη σχηματίζουν τα πρώτα ζευγάρια.

«Στεριανό» κυνήγι
Σήμερα ήταν πάλι εδώ, βόσκοντας όλες μαζί στις άκρες με τις λάσπες. Πέταξαν σε εντυπωσιακό σχηματισμό κράζοντας και προσγειώθηκαν μακρύτερα σε ένα άλλο χωράφι.

Οι σταχτοτσικνιάδες είναι πολύ πιο συχνοί και μένουν σχεδόν όλο το χρόνο. Πρέπει να κινούνται ανάμεσα σε κάποιους κοντινούς βαλτότοπους.

Την άνοιξη προτιμούν να βγαίνουν για «στεριανό» κυνήγι. Κυνηγάνε συστηματικά ποντίκια μέσα στα τριφύλλια και τα γρασίδια. Κάτι που δεν κάνουν οι πολύ σπανιότεροι κοκκινοτσικνιάδες ούτε οι εγκρέτες.

Συνέχισα την αναζήτηση αγνοώντας τις σκόρπιες φαλαρίδες που με απέφευγαν σε αργή κίνηση κοιτώντας πίσω από την πλάτη τους!

Ενα πουλί που ποτέ δεν έχω δει σε τούτα τα μέρη είναι ο νουμήνιος, η μεγάλη τουρλίδα. Τον έχω απαντήσει στους βάλτους της Δυτική Ελλάδας, άνοιξη και φθινόπωρο αλλά ποτέ εδώ.

Ο τελευταίος και πιο παράξενος ταξιδιώτης που συναντώ στην περιοχή κάθε άνοιξη είναι ένα ζευγάρι μαύροι πελαργοί. Ερχονται πιο πρώιμα από τους άσπρους και μένουν ελάχιστα. Φεύγουν γρήγορα για βορειότερα.

Φέτος, μια μεγάλη αλλαγή που έχει σχέση με την ανθρώπινη δραστηριότητα ήταν προφανής. Χιλιάδες γλάροι καιροσκόποι και καταστροφικοί, μαζί με κουρούνες, συνωστίζονται στη στενή αυτή περιοχή. Διώχνουν κάθε άλλο είδος άγριας ζωής, είναι ανταγωνιστικοί, εξουθενώνουν τις δυνατότητες διατροφής του βιότοπου και βέβαια, μόλις πεινάσουν, ξαναγυρίζουν στη χωματερή που είναι και ο φυσικός τους χώρος πλέον!

Η καταπολέμησή τους θα μπορούσε να αποτελέσει «πεδίον δόξης λαμπρόν» για τους «ανησυχούντες» για την άγρια ζωή. Αλλά οι εμμονές δεκαετιών μπορούν να ξεπεραστούν;

Μια βόλτα δύο ωρών σε έναν μικρό κρυφό βιότοπο, που τον έφτιαξαν άνθρωποι, σκάβοντας λακκούβες, σηκώνοντας το πηλόχωμα για να φτιάξουν κεραμίδια! Ενα πρόγραμμα ταμιευτήρα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και, φυσικά, δεν παραδόθηκε, γιατί έπεσε πάνω σε αρχαία και στην «κρίση». Και όμως η φύση ακολουθεί τους ρυθμούς της ζωής που ξέρει από χρόνια να ακολουθεί!

Νίκος Κράλλης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Νίκος Κράλλης

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button