Μοναχικός... γουρουνοκυνηγός



ΕΝΘΕΤΟ «ΚΥΝΗΓΙ»

Μοναχικός... γουρουνοκυνηγός

Το κυνήγι του αγριογούρουνου γίνεται με οργανωμένες ομάδες κυνηγών, έτσι θέλει η παράδοση, αλλά κυρίως έτσι επιτυγχάνεται το αποτέλεσμα. Μια ολόκληρη κουλτούρα έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια πάνω στην οργάνωση, στον συντονισμό και στη συνολική προσπάθεια της ομάδας.

Υπάρχουν όμως πάντα και ορισμένες εξαιρέσεις των κανόνων, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε όχι αποδεκτές από το σύνολο των γουρουνοκυνηγών. Μία από αυτές τις κατηγορίες των όχι αποδεκτών πρακτικών κυνηγιού, είναι ο μεμονωμένος κυνηγός αγριογούρουνου.

Ο μοναχικός γουρουνοκυνηγός, σήμερα, είναι συνήθως ένας διωγμένος από τις παρέες, που γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή και κυρίως τα χούγια (τις συνήθειες) των αγριογούρουνων, των σκυλιών και των κυνηγώ
Ο μοναχικός γουρουνοκυνηγός, σήμερα, είναι συνήθως ένας διωγμένος από τις παρέες, που γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή και κυρίως τα χούγια (τις συνήθειες) των αγριογούρουνων, των σκυλιών και των κυνηγών. 
 

Παλαιότερα, όλοι μας, είμαι σίγουρος γι' αυτό, έχουμε βρεθεί μία - δύο φορές, όχι απαραίτητα με τον σκοπό αυτό -να κυνηγήσουμε δηλαδή αγριογούρουνα- ανάμεσα σε παρέες κυνηγών που έκαναν παγάνες. Σήμερα, θα δούμε περισσότερο τον χαρακτήρα αυτού του μοναχικού κυνηγού και κυρίως τους κινδύνους που ελλοχεύουν στις ενέργειές του.

Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι αναφέρομαι στην κανονική περίοδο κυνηγιού, και σε κυνηγό που έχει εκδώσει κανονικά άδεια. Σε αντίθετη περίπτωση, βέβαια, δεν μιλάμε για κυνηγό και δεν έχει νόημα να γράφουμε τι και πώς.

Kυνηγοί δύστροποι
Κατ' αρχάς, η μη συμμετοχή σε ομάδα, τις περισσότερες φορές έχει άμεση σχέση με τον χαρακτήρα του κυνηγού και κυρίως με τη δυνατότητα ένταξής του σε ομάδα. Κυνηγοί με υπερβολικό εγωισμό, κυνηγοί δύστροποι, κυνηγοί που έχουν συνδέσει το κυνήγι αποκλειστικά με την κάρπωση, είναι οι πρώτοι χαρακτήρες του είδους.

Ο «μοναχικός» αποφεύγει τα έντονα χρώματα, δεν γίνεται φυσικά λόγος για πορτοκαλί γιλέκο, αν και τον τελευταίο καιρό έχω δει και τέτοιους.
Ο «μοναχικός» αποφεύγει τα έντονα χρώματα, δεν γίνεται φυσικά λόγος για πορτοκαλί γιλέκο, αν και τον τελευταίο καιρό έχω δει και τέτοιους.
 

Παλαιότερα στα ορεινά χωριά της Βόρειας Ελλάδας, τότε που τα σύγχρονα μέσα συγκοινωνίας ήταν άγνωστα, ο μοναχικός κυνηγός ήταν κάτι το συνηθισμένο. Φυσικά, όμως, κυνηγούσε κυριολεκτικά για να φάει, πάντα σε συνθήκες χιονιά και έπαιζε με τη ζωή του!

Ναι, έτσι είναι, μέσα στο δάσος. Θυμάμαι μικρός στον Γράμμο, μία αξέχαστη εικόνα για τα μάτια ενός δεκάχρονου παιδιού, όταν έφεραν μια μέρα διπλωμένο από τις δύο μεριές του μουλαριού, έναν κυνηγό που πάτησε νάρκη.

Ενα άλλο είδος μοναχικού κυνηγού, ακόμη πιο επικίνδυνο, είναι ο κυνηγός που ιχνηλατεί από νωρίς το πρωί, μόνος του, μέσα σε περιοχές που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν παγάνες
Ενα άλλο είδος μοναχικού κυνηγού, ακόμη πιο επικίνδυνο, είναι ο κυνηγός που ιχνηλατεί από νωρίς το πρωί, μόνος του, μέσα σε περιοχές που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν παγάνες

Ο μοναχικός γουρουνοκυνηγός, σήμερα, είναι συνήθως ένας διωγμένος από τις παρέες, που γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή και κυρίως τα χούγια (τις συνήθειες) των αγριογούρουνων, των σκυλιών και των κυνηγών.

Επιλέγει μια περιοχή και ένα-δυο καρτέρια στα οποία συγκλίνουν οι πορείες των κάπρων, με κριτήρια τον καιρό, τη μέρα και την τύχη του. Αυτό, από μόνο του, δεν είναι κατακριτέο, αρκεί να μην μπλέκει ανάμεσα στις παρέες, να κρατά μια απόσταση ασφαλείας, έτσι ώστε αν δεν τουφεκιστούν τα γουρούνια στα καρτέρια, να τα προλάβει αυτός.

Για να γίνει αυτό φυσικά, ο παράγων τύχη είναι η πρώτη παράμετρος επιτυχίας. Συνήθως, δεν είναι τόσο ρομαντικά τα πράγματα, αλλά ανακατεύεται απλά εκεί που δεν τον σπέρνουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μουρμούρα, τους καυγάδες και ίσως ακόμη χειρότερα γεγονότα.

Καταλήγει... καρτέρι
Ενα άλλο είδος μοναχικού κυνηγού, ακόμη πιο επικίνδυνο, είναι ο κυνηγός που ιχνηλατεί από νωρίς το πρωί, μόνος του, μέσα σε περιοχές που βρίσκονται και άλλοι κυνηγοί και ιδίως ομάδες που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν παγάνες. Επειδή, μάλιστα, είναι έτοιμος για όλα, προχωρά με γεμάτο το όπλο, κάτι που τον καθιστά επικίνδυνο.

Και επειδή συνήθως έχει καλή γνώση του χώρου, είναι ενδεχόμενο να μπλεχτεί ανάμεσα στα καρτέρια. Φυσικά, η φασαρία είναι αναπόφευκτη και, στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτόν, καταλήγει... καρτέρι με τη συγκατάθεση του εχέφρονος αρχηγού, που στόχο έχει την αποτροπή κινδύνων.

Ενδυματολογικά, αποφεύγει τα έντονα χρώματα, δεν γίνεται φυσικά λόγος για πορτοκαλί γιλέκο, αν και τον τελευταίο καιρό έχω δει και τέτοιους - φαίνεται ότι με το πες πες «ψήσαμε» και τους επικίνδυνους...

Εχει πάντα τον τρόπο του να ακούσει τις συνομιλίες των άλλων, είναι εφοδιασμένος με όλα τα καλούδια για τη μακρά παραμονή στο δάσος και απεχθάνεται κάθε ανοιχτό σημείο του δάσους.

Οταν ακούει θόρυβο αυτοκινήτου ή ανθρώπων, καλύπτεται άμεσα και, γενικά, είναι ο άνθρωπος-φάντασμα μέσα στο δάσος.

Αν παρ' όλα αυτά πέσουμε πάνω του, θα προσποιηθεί τον μπεκατσά... χωρίς σκύλο ή τον κυνηγό που ψάχνει τα σκυλιά του. Αν είναι γνωστός μας, κάτι πολύ συνηθισμένο στα βουνά, απλώς δεν θα δικαιολογηθεί.

Τι να πει εξάλλου…

Ελλειψη κοινωνικότητας
Υπάρχει πάντως ένας γενικός κανόνας αναγνώρισης αυτού του κυνηγετικού χαρακτήρα. Η αμφίεση, το όπλο και η παντελής έλλειψη κοινωνικότητας. Και επειδή είπαμε για αμφίεση προηγουμένως, το όπλο του είναι συνήθως παραμελημένο και η επαφή του με το κοινωνικό σύνολο προβληματική.

Διευκρινίζω ότι τα παραπάνω δεν αφορούν τον εξ ανάγκης μοναχικό κυνηγό απομακρυσμένων περιοχών ούτε τον από την περίσταση μπεκατσά ή φασσοκυνηγό που του έτυχε στον δρόμο του αγριογούρουνο.

Αυτό είναι ευπρόσδεκτο και αποτελεί την προσφιλή ιστορία τους μέχρι να κρεμάσουν το όπλο. Γιατί, πώς να το κάνουμε, το κυνήγι του αγριογούρουνου δεν είναι μόνο συναρπαστικό, αλλά και δίνει... δυνατότητες όμορφης διήγησης, διανθισμένης ενίοτε με όμορφα ψέματα.

Για καλό και για κακό όμως, αν συναντήσετε στα βουνά αυτόν τον τύπο, μη δίνετε σημασία. Δεν αξίζει.

Και αν τον συναντήσετε στα κυνηγετικά στέκια και στα καφενεία των χωριών, δοκιμάστε να μετρήσετε πόσα «εγώ» θα πει, σε πέντε λεπτά συζήτησης μαζί του.

Σε ένα κυνήγι ομαδικό, τόσο παλιό και τόσο συναρπαστικό, όπως το κυνήγι των αγριόχοιρων, τα «εγώ, εγώ, εγώ», σκοτώνουν τη χαρά και δολοφονούν την παράδοση. Κι όταν εκλείψει η παράδοση, το κυνήγι χάνεται...

Αθηνά & Σωτήρης Δημηρόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Αθηνά Δημηροπούλου

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button