Η κάννη ακολουθεί...



Η ΧΡΗΣΙΜΗ ΤΕΧΝΙΚΗ

Η κάννη ακολουθεί...

Μια ζωή μας έλεγαν ότι η σωστή τεχνική για τη σκόπευση με το λειόκαννο είναι η εξής: το μάγουλο στο κοντάκι, η κάννη ευθυγραμμισμένη με το μάτι, και το μάτι στον στόχο.

Τώρα έχουμε νέα πράγματα από διάσημους Αμερικανούς τεχνικούς της σκοποβολής καθώς και από πανεπιστημιακούς ερευνητές στην αθλητική ιατρική.

Μια από τις πιο διάσημες νέες σχολές είναι αυτή του ζεύγους Gil και Vicky Ash που διδάσκουν πώς να ΜΗΝ έχουμε το μάτι ευθυγραμμισμένο πάνω από τη ρίγα!

Η μέθοδος ονομάζεται «τα μάτια κινούνται, η κάννη ακολουθεί», η οποία δίνει πρωτοκαθεδρία στην όραση και βάζει το όπλο σε δεύτερη μοίρα, αλλά δεν είναι η μόνη νέα μέθοδος...
Η μέθοδος ονομάζεται «τα μάτια κινούνται, η κάννη ακολουθεί», η οποία δίνει πρωτοκαθεδρία στην όραση και βάζει το όπλο σε δεύτερη μοίρα, αλλά δεν είναι η μόνη νέα μέθοδος...

Οπτικό πεδίο
Η θεωρία τους βασίζεται στη βιολογική αλήθεια ότι τα μάτια μας θα επικεντρωθούν αυτόματα στο πιο γρήγορο αντικείμενο στο οπτικό πεδίο, και το πιο γρήγορο αντικείμενο, λένε οι Ash, είναι ο στόχος. Και δεν έχουν άδικο, ένα πιάτο σε Ολυμπιακά αθλήματα εκκινά με πάνω από 120 χιλιόμετρα την ώρα.

Εχοντας λοιπόν επωμίσει με το μάγουλο στο κοντάκι, πάντα, αυτό δεν αλλάζει. Το στόμιο δείχνει μπροστά από το πιάτο, ενώ τα μάτια, και μόνο τα μάτια, όχι το πρόσωπο για να μην ξεκολλήσει από το κοντάκι, εστιάζουν στον στόχο. Αυτή η μέθοδος ενσωματώνει την προσκόπευση από την αρχή της διαδικασίας της σκόπευσης. Και αφού ο στόχος «εγκλωβιστεί» οπτικά το όπλο ταξιδεύει, διατηρώντας την προσκόπευση με την ταχύτητα του στόχου, όπως δηλαδή την αντιλαμβάνεται ο σκοπευτής και η ευστοχία ακολουθεί.

Την ίδια περίπου μέθοδο διδάσκει και επίσημος προπονητής της Αμερικανικής Σκοπευτική Ενωσης. Η μέθοδος ονομάζεται «τα μάτια κινούνται, η κάννη ακολουθεί» και είναι μια παραλλαγή της μεθόδου που διδάσκουν οι Ash. Αλλά η μέθοδος αυτή που δίνει πρωτοκαθεδρία στην όραση και βάζει το όπλο σε δεύτερη μοίρα αλλά δεν είναι η μόνη νέα μέθοδος.

Η κάννη ακολουθεί...

Υστερα από έρευνες του Πανεπιστημίου του Βανκούβερ του Καναδά, που ανέλυσαν τι ακριβώς κάνει το μάτι αθλητών σε αθλήματα που εμπεριέχουν τη σκόπευση, όπως για παράδειγμα τένις, γκολφ, μπάσκετ, χόκεϊ και άλλα, αναδύονται μέθοδοι που εκμεταλλεύονται τα νέα επιστημονικά δεδομένα.

Η έρευνα του Βανκούβερ δείχνει ότι εκτός από την εντατική εστίαση στον στόχο υπάρχει η επιλογή της «ήπιας» εστίασης κατά την οποία ο αθλητής δίνει προσοχή όχι μόνο σε ένα σημείο, π.χ. τον στόχο, αλλά σε όλο το οπτικό του πεδίο.

Η ευρεία αντίληψη του πεδίου μαζί με τον στόχο δίνει μια σαφέστερη αντίληψη στον αθλητή για την πορεία και ταχύτητα του στόχου από ό,τι θα έδινε η εντατική εστίαση στον στόχο. Η εντατική εστίαση στο στόχο συχνά οδηγεί στο φαινόμενο της «οπτικής σήραγγας» που θεωρείται καταστροφική στη σκοποβολή.

Με την ήπια εστίαση ο σκοπευτής είναι χαλαρός, δεν γυρνά προς τον στόχο, αλλά έχει το όπλο στο μάγουλο (πάντα στο μάγουλο), το στόμιο μπροστά από τον στόχο, και αφήνει την περιφερειακή του όραση να παρακολουθεί τον στόχο. Τα μάτια του σκοπευτή, και ειδικά το κυρίαρχο μάτι, είναι πάνω από τη ρίγα. Σε αυτή την τεχνική η εστίαση είναι δευτερεύουσας σημασίας και αυτό που μετρά περισσότερο είναι η αντίληψη της σχέσης στομίου-στόχου.

Πώς μεταφέρονται αυτές οι τεχνικές στο κυνήγι είναι το επόμενο ερώτημα.

Εκεί έχουμε το πρόσθετο δεδομένο του στρες διότι στο κυνήγι δεν έχουμε την πολυτέλεια επαναλήψεως της βολής ώστε να μάθουμε τροχιές και ταχύτητες. Στο κυνήγι κάθε εμφάνιση του θηράματος είναι μοναδική, με τα δικά της δεδομένα πορείας και ταχύτητας, ενώ αυτά συμβαίνουν αφού έχει προηγηθεί μια κλειστή περίοδος μηνών χωρίς προπόνηση. Επίσης στο ίδιο το κυνήγι το στρες ανεβαίνει όταν βλέπουμε τον σκύλο μας να φερμάρει και υπάρχει το στοιχείο της αναμονής και της έντονης προσδοκίας που ανεβάζει παλμούς και στέλνει την αδρεναλίνη στο κόκκινο. Αν λοιπόν μένει κάποιο ψήγμα ψυχραιμίας πώς θα εφαρμόζονταν οι μέθοδοι αυτές;

Με την πρώτη μέθοδο το όπλο επωμίζεται, το κοντάκι κολλά στο μάγουλο ενώ τα μάτι είναι καρφωμένα στο θήραμα. Τα στόμια μπαίνουν μπροστά από το θήραμα και το όπλο είναι «φλου», ένα θολό αντικείμενο στην περιφερειακή όραση. Η κεντρική όραση είναι καρφωμένη στο θήραμα.

Με τη μέθοδο της «ήπιας εστίασης» η επώμιση γίνεται με την ίδια διαδικασία και το μάγουλο κολλά στο κοντάκι (αυτό δεν αλλάζει) τα μάτια βλέπουν πάνω από τη ρίγα, αλλά ο κυνηγός έχει χαλαρή όραση, δεν εστιάζει σε κανένα μεμονωμένο αντικείμενο ή το θήραμα. Αφήνει την εικόνα να εξελιχθεί και κινεί το στόμιο μπροστά από το θήραμα. Αυτή τη μέθοδο διδάσκει ο δάσκαλος Bob Palmer.

Τα βιώματα
Η επιλογή μεθόδου σκόπευσης είναι προσωπικό θέμα. Ο καθένας έχει τα βιώματά του, την προσωπική ιδιοαντίληψη του σώματός του, τα σωματικά συν ή μείον που καθοδηγούν τον τρόπο σκόπευσης. Προσωπικά, λόγω μια μακράς πορείας στον σταθερό στόχο, βρίσκω την «ήπια εστίαση» πιο προσιτή.

Εστίαση που δεν περιλαμβάνει το σκόπευτρο στο κέντρο του πεδίου είναι ταμπού στον σταθερό στόχο και από αυτό το δεδομένο ακολουθούν τα υπόλοιπα. Για άλλους η μέθοδος Ash ίσως να είναι η πιο εύκολη και πιο προσιτή. Πάντως καλοκαίρι που έρχεται, τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για δοκιμές και προπόνηση.

ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΥΠΡΙΔΗΜΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ

Άλλα άρθρα

comments powered by Disqus

[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button